Dramatyzacja-2025: nowa scena dla białoruskiej dramaturgii na wygnaniu
Pierwszy konkurs-festiwal Dramatyzacyja’25 w Warszawie: jak narodził się z potrzeby tekstów i głosu, kto wszedł na long- i short-listę, czytania sceniczne pięciu sztuk o pamięci, traumie i tożsamości — oraz zwycięska sztuka „Limbo” Renaty Talan.
Festiwal czytań performatywnych Druga Próba: nowa przestrzeń białoruskiego teatru
Analiza białoruskich czytań scenicznych na festiwalu Druga Próba w Poznaniu: cztery kategorie najnowszej dramaturgii — dramaty wewnętrznego świadectwa, emigracyjnej podmiotowości, transgranicznej liminalności i możliwych przyszłości — oraz czytanie sceniczne jako nowa forma białoruskiego teatru na wygnaniu.
Wywiad z białoruską reżyserką, dramaturgżką i muzyczką Zhenią Davidzenką
Zhenia Davidzenka — białoruska reżyserka, dramaturgżka i muzyczka — opowiada o pisaniu sztuk o emigracji, o wyborze języka, tożsamości narodowej, projektach teatralno-muzycznych i o tym, jak rodzą się jej teksty.
Nielokalny tekst i trauma czasu: rozmowa z Valiantsiną Maroz
Valiantsina Maroz — reżyserka i kuratorka — opowiada Kseniyi Knyazevej o pięciu latach pracy jako reader festiwalu WriteBox, o tym, czym jest dobra sztuka, o teatrze w warunkach niewidzialności i o nowym konkursie Dramatyzacyja.
Jak białoruska dramaturgia lat 2020. staje się odzwierciedleniem przemian społeczno-politycznych i przestrzenią pamięci w naszym społeczeństwie
Analiza najnowszej białoruskiej dramaturgii: jej kluczowe tematy, problem tożsamości, teksty jako przestrzeń pamięci, dokumentalność i performatywność — oraz misja teatru jako formy terapii i aktywizmu w okresie społeczno-politycznych transformacji.
WriteBox: punkt zborny współczesnej białoruskiej dramaturgii
W drugiej połowie lat 2010. współczesna białoruska dramaturgia była zauważalna poza granicami kraju, lecz niemal niewidoczna wewnątrz niego. WriteBox powstał jako odpowiedź na tę lukę — konkurs-festiwal współczesnej białoruskiej dramaturgii, który zgromadził nowe sztuki, głosy i formy teatralne w jednej przestrzeni. Przez pięć lat stał się punktem odniesienia i archiwum epoki, bez którego dziś nie sposób mówić o rozwoju białoruskiego dramatu.